Tuesday 6 December 2016
کنسرت عماد طالب زاده
کد خبر : 9565
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱ تیر ۱۳۹۵ - ۱۸:۰۰
بازدید

داستان ها تکرار می شوند/ نگاهی بر فیلم بارکد

مصطفی کیایی ثابت کرده است که هیچ وقت نباید انتظار یک فیلم متفاوت از لحاظ ساختار و سبک ، روایت داستان و کارگردانی نسبت به اثار دیگرش از او داشته باشیم. انگار قرار است با هر بار دیدن فیلم های کیایی فقط شاهد تکراری از ساخته های قبلی او با اندکی تغییر باشیم. بارکد عنوان جدیدترین اثر کیایی است که به تازگی اکران شده است. […]

مصطفی کیایی ثابت کرده است که هیچ وقت نباید انتظار یک فیلم متفاوت از لحاظ ساختار و سبک ، روایت داستان و کارگردانی نسبت به اثار دیگرش از او داشته باشیم. انگار قرار است با هر بار دیدن فیلم های کیایی فقط شاهد تکراری از ساخته های قبلی او با اندکی تغییر باشیم.

بارکد عنوان جدیدترین اثر کیایی است که به تازگی اکران شده است. فیلمی برای مخاطب جوان، با ریتمی تند، دیالوگ های مخصوص خود کیایی که گاه به صورت پینگ پنگی رد و بدل می شود و اشاره به شرایط روز جامعه و جوانان دارد، با موسیقی هیجان انگیز و حتی طراحی لباس و صحنه ی که فقط مخصوص فیلم های کیایی است. همه ی این عوامل در کنار کارنامه ی کاری پر طرفدارمصطفی کیایی برای مخاطب، باعث دیده شدن بارکد هم در جشنواره و هم در اکران عمومی شده است.

جوانی به اسم حامد به دلیل اتفاقاتی که برای خانواده اش افتاده، به دنبال انتقام گرفتن از کسی است که باعث اصلی این اتفاقات بوده است. زندگی حامد را ما از زاویه ی دید خودش می بینیم و با حامد وارد جهان زندگی او می شویم.

حامد با بازی بهرام رادان کسی است که بخاطر مشکلات از دانشگاه انصراف می دهد، نامزدش او را رها می کند، وارد باند مواد مخدر می شود، دزدی می کند و هر کار خلافی که بشود را انجام می دهد، تا به کسی و جایی برسد که عامل اصلی این حوادث بوده است.

رضا کیانیان شخصیتی  بدون هویت و اسم،  کسی است که حامد می خواهد از او انتقام بگیرد. او نمادی از اختلاس گرانی است که خیلی ها را قربانی می کنند اما کسی از هویت اصلی آنها با خبر نمی شود. انگار این شخصیت ادامه دهنده ی راه آدم های فیلم های خط ویژه و عصر یخبندان است. شخصیت هایی با بازی سام قریبیان و بهرام رادان که دست به هر کاری می زدند و جزوه باندهای اصلی اختلاس و قاچاق مواد مخدر بودند. این دقیقا زندگی رضا کیانیان در بارکد است. طبق معمول فیلم های کیایی، یکسری افراد طبقه ی متوسط و متوسط رو به بالا به دلیل مشکلات زندگی یا احساس خوردن حقشان توسط دیگران شروع به انتقام گرفتن می کنند. اینگونه است که حامد، میلاد، ستاره و نازی در بارکد کسانی هستند که به دلیل وضع فعلی زندگیشان قصد تغییر آن و انتقام گرفتن را دارند.

پژمان بازغی در بارکد ایفاگر نقش پلیسی است که با چند دیالوگ به ظاهر بامزه قصد کمدی نشان دادن فضا را دارد. اما این اتقاق نمی افتد و این شخصیت سردرگم باقی می ماند. انگار ما با پلیسی کند ذهن روبرو هستیم یا کسی که خود را با عنوان پلیس معرفی می کند اما در واقع این شغل را ندارد. شخصیتی که با گفتن  چند باره  نقل به مضمون (گلوله ی در پای شما میزنم، یا در میان دو یا سه نفر دائم می گوید علی الخصوص شما و شما و شما…) فقط این را به مخاطب نشان می دهد که ما با پلیسی بدون شناسنامه روبرو هستیم.

محسن کیایی در نقش میلاد نیز مطابق معمول فقط برای جنبه های طنز و کمدی فیلم و گفتن دیالوگ های به ظاهر خنده دار آورده می شود. گویا او فقط قصد تلطیف نشان دادن داستان و  گفتن جملات مورد قبول جوانان را دارد. مثل ( رفتن به صفحه ی شخصی اصغر فرهادی و ناسزا نوشتن به او) که اشاره به توهین های زیادی دارد که در چند سال اخیر هنرمندان آماج این حملات قرار گرفته اند. (یا خود را به عنوان  دختر معرفی کردن  در صفحات مجازی و برقرار رابطه با پسران پولدار) این ها کارهایی است که میلاد در بارکد انجام می دهد.

دو نکته در بارکد قابل توجه است یکی اسم فیلم است که شخصیت های اصلی فیلم بارکدی را به همراه دارند انگار کیایی می خواهد این را بگوید که هر کسی زندگی، فکر، جهان و دیدگاه مخصوص به خودش را دارد که با آن شناخته می شود و گاه می شود با پول خریداری شود. دیدگاهی که زندگی افراد بر اساس آن شکل می گیرد و امید هم به وجود می آید. حامد امید داشت که یک روزی انتقام پدرش را بگیرد. نکته ی دوم اینکه مخاطب تمام اتفاقات زندگی حامد و میلاد را دید حامد می بیند چرا که او تمام این داستان ها را تعریف  می کند. ممکن برای یک لحظه مخاطب در انتهای داستان دچار شک شود که شاید تمام این اتفاقات و حوادثی که حامد تعریف می کند ساخته ی تخیل و ذهن رویا پرداز او باشد و هیچ کدام واقعی نباشد!!

یک زمانی می گفتند مسعود ده نمکی داستان فیلم هایش را بر اساس پیامک هایی می نویسد که برای او فرستاده می شود و او از این پیامک ها برای دیالوگ های خنده دار اثارش استفاده می کند. مصطفی کیایی هم گویا شبیه همین راه را برای فیلم هایش در نظر گرفته است. هر مشکل اجتماعی یا اقتصادی که رخ می دهد، هر جنجالی که در فضای مجازی به راه می افتد را تبدیل به فیلم نامه می کند و آن را می سازد. خوب است که کارگردان نگاهی انتقادی به جامعه اش داشته باشد. خوب است که کارگردان شبیه یک جامعه شناس با دیدی موشکافانه به فضای اطرافش بنگرد. وظیفه ی کارگردان همین است. اما گاهی این وظیفه منجر به تکرار آثاری است، که باعث می شود کارگردان فقط همان فضا را تجربه کند و از تجربه کردن فضاهای دیگر و روایت کردن داستان های دیگر دوری کند و حتی بهراسد.

بارکد فیلم خوبی است .چرا که دارای فضای پرهیجان است. موسیقی، تدوین، انتخاب بازیگران، نحوه ی فیلمبرداری همه باعث ساخت فیلمی شده است که می شود ساعاتی را به دیدنش گذراند و فقط لذت برد، نه اینکه بعد از آن فکر کرد. چرا که این فیلم مخاطب را وادار به فکر کردن نمی کند. کیایی فقط گریزی به ماجراهای مختلفی زده است و از نگاه کمدی به آن پرداخته است. بارکد فاقد نگاه جدی همراه با انتقاد از شرایط اجتماعی و اقصادی است. بنابراین از این جهت می گویم فیلم خوبی است که مخاطب عام برای تفریح می تواند از این فیلم لذت ببرد.

مصطفی کیایی خودش را به عنوان یک کارگردان صاحب سبک به سینمای ایران معرفی کرده است. توانسته اعتماد مخاطبین عام و خاص را به خود جلب کند. حالا دیگر وقت آن رسیده است که به سراغ داستان، قصه و فضایی دیگر برای روایت و ساخت فیلم برود. حالا دیگر وقت آن است که از تجربه های جدید دوری نکند. این طوری دیگر به عنوان کارگردانی که به ورطه تکرار افتاده است ،معرفی نمی شود.

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 0 در انتظار بررسی : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.


تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات