ارکستر ملی مثل سابق وجود ندارد

21
0
اشتراک گذاری :

رادیو پارسی – حمید جان بزرگی : «علی رهبری» بیشتر از آنچه تصور می‌شد؛ این روزها فعال است. همین هفته‌ی گذشته؛ به مدت دو شب به اجرای برنامه پرداخت و قرار است نهم و دهم این ماه بارِ دیگر همراه با ارکستر سمفونیک تهران کنسرت برگزار کند؛ سالِ آینده هم می‌خواهد ۱۰۰ کنسرت بگذارد و به تازگی نیز«ارکستر سمفونیک ملی» را راه‌اندازی کرده است؛ اتفاقی که باعث شده تا او علاوه بر اجراهای ارکستر سمفونیک، از این به بعد چند برنامه نیز همراه با ارکستر موسیقی ملی برگزار کند.

ارکستری که «فرهاد فخرالدینی» آن را در دولتِ اصلاحات راه‌اندازی کرد و تا زمان تعطیلی‌اش در سالِ ۸۸ به عنوانِ رهبر دایم آن فعالیت. حالا رهبری می‌‌گوید در برنامه‌ی ۶ ماهه‌ای که برای ارکستر ترتیب داده؛ چهار تا پنج کنسرت ملی هم اضافه می‌شود که مسوولیتش با اوست و با چند رهبر ارکستر هم جلسه داشته و از «فخرالدینی» به عنوان اولین رهبرِ مهمان دعوت کرده است.

«رهبری» تاکید می‌کند: « قدم فرهاد فخرالدینی روی چشم من است.» او می‌گوید هیچ کس را حذف نمی‌کند؛ اما در عینِ حال تاکید می‌کند: «هر تصمیمی که رهبران مهمان برای ارکستر می‌گیرند، باید مورد تأیید ما باشد. من حتی پوسترهای کنسرت را هم چک می‌کنم و در صورتی که مورد تأیید باشد، اجازه انتشار خواهم داد و البته لیستی را نیز آماده خواهیم کرد و بعد از هر کنسرت از نوازندگان درباره رهبران مهمان نظرسنجی خواهیم کرد.» حال می‌ماند این مساله که آیا شخصی چون «فرهاد فخرالدینی» در چنین شرایطی حاضر به همکاری خواهد شد یا خیر؟

رهبری اما در این باره می‌گوید:« عده‌ای می‌گفتند ساختار ارکستر سمفونیک مانند ارکستر ملی است و عده‌ای هم می‌گفتند که بین این دو تفاوت وجود دارد. در نهایت فهرستی برای من آوردند و گفتند این‌ها نوازندگان ارکستر ملی هستند. من پس از بررسی متوجه شدم بیشتر این بچه‌ها همان نوازندگان ارکستر سمفونیک‌اند و این ایده به سر من آمد که اصلا چه لزومی دارد این دو ارکستر را از هم جدا کنیم؟» همه‌ی اینها باعث شده تا او ارکستری با تعداد بالای نوازندگان، حقوق بیشتر و ساعتِ کاری متفاوت البته با یک نظم کاری شکل دهیم.

اما «چه تضمینی وجود دارد پس از او، ساختار ارکستر همین‌گونه حفظ شود و دوباره تغییر نکند؟» رهبری که این روزها بسیار امیدوار است، در پاسخ به این پرسش می‌گوید:« اگر یک کار اساسی انجام شود، نیاز نیست من همیشه بالای سر آن باشم. ما می‌خواهیم کاری ریشه‌ای انجام دهیم که به بودن و نبودن کسی وابسته نباشد.»

رهبری همچنان بر ایده‌هایش پافشاری می‌کند: «ما باید موسیقی سنتی و ملی را از حالت موزه درآوریم، وگرنه از همه دنیا عقب می‌افتیم. خیلی از خوانندگان به من گفته‌اند آیا می‌شود که ما هم در ارکستری بخوانیم که شما آن را رهبری می‌کنید؟ و من می‌گویم که چرا نمی‌شود؟ ما رستورانی هستیم که هم خاویار ایرانی و هم کله‌پاچه دارد و به هیچ‌وجه چیزی را طبقه‌بندی نمی‌کنیم و بگوییم که یکی بالا و آن یکی پایین است.»

به نظر می‌رسد «علی رهبری» میان این همه شلوغی کارهایش؛ حال مشارکتی جدی با رسانه‌ها هم دارد؛ اما در نشستِ  امروز هم همان صراحتِ همیشگی را داشت؛ صراحتی که شاید برای خیلی‌ها ناراحت‌کننده باشد؛ مثلا اینکه گفت: « تعطیلی ارکستر سمفونیک تهران؛ تقصیر موزیسین‌ها بوده است.» رهبری می‌گوید که دولتِ قبلی برای تعطیلی ارکستر سمفونیک نقشه نکشیده بود؛ اما به آن بی‌محلی کرد و همین منجر به تعطیلی ارکستر شد.

اما از این به بعد باید «ارکستر سمفونیک تهران» را «ارکستر سمفونیک ملی ایران» نامید؟ این سوالی است که رهبری برای آن چنین پاسخ می‌دهد:« هیچ کشوری در دنیا ارکستر ملی ندارد؛ حتی در ترکیه. من موافق این مساله هستم که ارکسترهای متعددی در ایران فعالیت داشته باشند؛ همان‌طور که کشورهای بسیار کوچک‌تر از ایران هم دارای ارکسترهای متعدد هستند و حتی بسیاری از شهرها نیز ارکسترهای متعددی دارند؛ برای مثال در آنتالیا؛ چندین و چند ارکستر مشغول فعالیت هستند که اصلا قابل مقایسه با ایران نیست؛ به همین خاطر ما نمی‌خواهیم ارکسترهایی که در ایران وجود دارد را کوچک کنیم یا زمینه‌‌ی فعالیتِ آنان را متوقف کنیم؛ تنها اصرارِ من به برداشتن نامِ «تهران» از ارکستر بود.»

رهبری می‌گوید که این ارکستر برای همه‌ی ایران است و وقتی نامِ «تهران» روی آن می‌نشیند؛ فعالانِ موسیقی شهرستان‌ها این تصور را داشته باشند که سهمی از ارکستر سمفونیک ندارند؛ این ارکستر تنها برای «تهران» نیست؛ ارکستری است ملی برای همه‌ی ایران:« ملی بودن ربطی به موسیقی ملی ندارد، بلکه به معنی ملیت ماست.»

رهبری درباره‌ی  گروه کر هم توضیح می‌دهد:« گروه کر باید حفظ شود و اکنون هم در حال فعالیت است. کر از اول مهرماه رهبر و رپرتوآر خواهد داشت و می‌تواند در تهران و البته در شهرستان‌ها نیز کنسرت داشته باشد. آرزوی من این است که روزی تهران سه ارکستر بزرگ داشته باشد که هر سه حرفه‌ای باشند و با مسوولیت دولت فعالیت کنند. شهرستان‌ها هم باید در زمینه داشتن ارکستر فعال شوند و امیدوارم کلمه ملی که پسوند این ارکستر شده است باعث شود دید همه تغییر کند.»

او در پاسخ به پرسشی مبنی بر این‌که طرح موسسه ارکستر ایران در دولت قبل نیز مطرح شد و با این‌که تقریبا شرایط طرح فعلی را دربرمی‌گرفت موجب تعطیلی ارکسترها شد، اظهار کرد: «در حال حاضر ارکستر با بهترین شرایط در حال فعالیت است و آقای فرهاد فخرالدینی هم اولین کسی است که دعوت می‌شود. تشکیلاتی که دولت قبل در این راستا چیده بود فقط در راستای تعطیل کردن ارکسترها بود، اما ما با کسی شوخی نداریم. هیچ کسی را هم کنار نمی‌گذاریم؛ اما در پاسخ به این سوال می‌خواهم بگویم ما در دنیا تجربه‌های منفی زیادی دیده‌ایم، آیا باید همه زندگی ما بر مبنای آن تجربه‌های منفی باشد؟»

طبق آنچه رهبری می‌گوید؛‌ حقوق حداقلی یک نوازنده دو میلیون و پانصد هزار تومان خواهد بود و برحسب درجه‌بندی، حقوق مایسترها نیز درصدی بیشتر است. نوازندگان در ماه حدود ۱۳۲ ساعت کار می‌کنند. این در حالی است که اگر نوازندگان مجبور شوند اجرایی بیشتر از آنچه من در برنامه‌ها منتشر می‌کنم، انجام دهند مبلغی به‌صورت پروژه‌ای به دستمزدشان اضافه می‌شود، چون اگر حقوق نوازندگان مناسب باشد دیگر دنبال کارهایی که به ارکستر صدمه می‌زند، نمی‌روند.

اشتراک گذاری :

پاسخ دهید