نقدی بر ابد و یک روز/ساخته ی سعید روستایی

وقتی به اسامی فیلم های موفق در سی و چهارمین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر نگاهی می اندازیم، یک اسم بیش از سایرین خودنمایی میکند،«ابد و یک روز» که با کسب سیمرغ های مهم جشنواره توجه تمامی منتقدان و اهالی سینما را به خود جلب کرده است ، ظهور کارگردانی خوش ذوق و با استعداد به نام سعید روستایی را نوید می دهد.

به گزارش رسانه هنر رادیو پارسی ، روستایی بیست و شش ساله در حالی به خلق اولین اثر بلند سینمایی اش اقدام کرده است که ساخت چند فیلم کوتاه را در کارنامه دارد اما این تنها تعداد سیمرغ های کسب شده ی فیلم نیست که «ابد و یک روز» را به اثری مهم تبدیل کرده است.روستایی به سراغ یکی از موضوعات کلیشه ای در سینمای ایران رفته است اما نکته ای که ” ابد و یک روز” را از سایر فیلم های ساخته شده در این ژانر متمایز میدارد بیان واقعیات و معضلات این قشر از اجتماع به شکلی واضح و پرده برداری از تمام وجوه زندگی آن هاست. هر چند که در گریم و طراحی صحنه ی فیلم اغراق نیز وجود دارد اما این بزرگنمایی واقعیت به هیچ وجه به باورپذیری مخاطب لطمه وارد نمی کند.

ضرب آهنگ فیلم نیز به جز بخش ابتدایی که کمی کند عمل میکند از سرعت مناسبی برخوردار است و با توجه به وجود تنش ها و شلوغی سکانس ها این سرعت در ریتم به پیش برد قصه نیز کمک خواهد کرد بدون اینکه مخاطب را با این همه سیاهی آزار دهد و او را برنجاند و روستایی با هوشمندی تمام از شوخی هایی که از زبان کاراکتر هایش در کلام اتفاق می افتد بهره برده است و علاوه بر اینکه در قسمت هایی از فیلم مخاطب را به لبخندی مهمان می کند ، حس غریبی را در وی ایجاد خواهد کرد…شوخی هایی که به خودی خود خنده دارند ولی در بستر آن خانواده و با آن وضعیت نا بسامان تلخ خواهند بود،نکته ی قابل توجه دیگر در ارتباط با شوخی های کلامی فیلم ، جایگاه درست آن ها در طول فیلمنامه است که به مخاطب فرصت می دهد به تمام شوخی ها برسد و آن ها را از دست ندهد.

حضور روستایی در فیلم به عنوان هسته ی اصلی کار یعنی کارگردان به خوبی قابل لمس می باشد،فیلم در اکثر سکانس ها به خصوص بخش میانی دارای میزانسن و کارگردانیست و آن هم به شکلی دقیق که نشان از تسلط روستایی نسبت به وظیفه ی خویش خواهد بود.

یکی از اشکالات وارده به فیلم را میتوان به داستان های حاشیه ای آن نسبت داد.داستان هایی که اکثرا به منطق ختم نمی شوند و بی نتیجه می مانند و فیلمنامه ای که نسبتا فیلم نامه ی خوبیست می توانست با حذف حواشی و اضافاتی که در ایجاد موقعیت کمکی به پیشبرد قصه نمی کند تبدیل به اثری ماندگار تر شود اما علی رغم آنکه تک تک سکانس های مذکور هم میزانسن دارد و هم از کارگردانی بهره برده اند ، اما در طرح موقعیت چندان موفق نمی کنند.

فیلم گاها در انتخاب راوی نیز دچار اشکال می شود و سردرگم عمل می کند و در تعدادی از سکانس ها با توجه به منطق فیلم و انتظاری که از خط داستان داریم، زاویه دید مناسب را برای پیشبرد قصه نمی بینیم.علاوه بر این ، میان منطق فیلمنامه در برخورد با بعضی از شخصیت ها و آنچه در تصویر مقابل دیدگان تماشاگر شکل میگیرد تناقض وجود دارد و به بیانی برخی از ویژگی های فردی شخصیت ها که در فیلمنامه وجود دارد در تصویر نمایان نیست،به عنوان مثال ما فقط در فیلم میشنویم که نوید در مدرسه به موفقیتی دست یافته اما در بیان تصویری، درستی این ادعا اثبات نمی شود.

آقای کارگردان در بازی گرفتن از بازیگرانش نیز موفق عمل کرده است و با توجه به حضور چهره های شاخص ســــینمایی در ” ابد و یک روز ” ، روستایی توانسته به خوبی از ظرفیت های بازیگرانش بهره مند شود و هم چنین به نظر می رسد بازیگران اثر با جدیت به متن فیلمنامه پایبند بوده اند و روستایی تلاش فراوانی در این زمینه از خود نشان داده است.

در نهایت ” ابد و یک روز ” فیلم مخاطب پسندی است،چرا که از سکانس هایی با بازی های درخشان تشکیل می شود و علاوه بر این ، روستایی نیز در طراحی میزانسن و دکوپاژ حرفه ای عمل کرده است و با توجه به تمامی ایرادات وارده به فیلم نامه می توان گفت سینمای ایران باید در انتظار فیلم های مهمی از سعید روستایی باشد.

 

نویسنده : سهیل سمیعی

سهیل سمیعی

به دلیل علاقه شخصی به حوزه هنر به خصوص سینما و تئاتر بر آن شدم تا از این تریبون در حد توان و تا جایی که قلمم یاری کند دغدغه های خویش را مطرح کنم.

اضافه کردن نظر

رادیو پارسی در شبکه های اجتماعی

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید