نقد هفته/ دختر ، فیلمی برای پدران

نقد هفته/ دختر ، فیلمی برای پدران

آخرین ساخته ی رضا میر کریمی، روایت گر قصه دختری است از نسل امروز که با تمام ویژگی های منحصر به فرد خود قصد دارد به نمادی از دختران این سرزمین تبدیل شود و در تلاش است تا با بیانی ساده، تصویری از دغدغه ها و دل مشغولی های دنیای دخترانه خویش را نمایان سازد.
همان طورکه از عنوان فیلم نیز پیداست، میخواهیم دنیا و معادلاتش را از لنز چشمان دختری ببینیم که تنها قصد کرده اندکی متفاوت رفتار کند. این حس استقلال طلبی یا تلاش برای اثبات خود و یا هر انگیزه ی دیگری که هست او را مصمم می دارد که تصمیمش برای این تغییر را به عمل بدل کند.حال و هوای دختر تابع قوانین فیلمی سازی میر کریمی است و در واقع کارگردان در تلاش است تا بی ادا و تقلید فیلم خود را بسازد.ما حصل کار نیز نشان می دهد که این اتفاق رخ داده و حضور میر کریمی به عنوان کارگردان در جای جای دختر احساس می شود.

نقد هفته/ دختر ، فیلمی برای پدران
اهمیت عنصری به نام خانواده و به تصویر کشیدن نمونه ی ایرانی آن ، جز جدایی نا پذیر و همیشگی آثار میرکریمی بوده و پس از خیلی دور خیلی نزدیک که در آن شاهد یک رابطه پدر و پسری بودیم اینبار و در آخرین فیلم این کارگردان با یک نمونه ی پدر و دختری آن رو برو هستیم.اما دختر ،سینمای خالقش را دست خوش تغییرات مثبتی کرده است.تغییرات حساب شده و البته محتاطانه ای که قدمی رو به جلو برای میر کریمی و سینمایش به حساب می آید.
دختر به نسبت سینمای سازنده ی خود فیلم قصه محوریست وشاید این نخستین وجه تمایز فیلم با سابقه فیلم سازی کارگردانش باشد.به نظر می رسد که هم فکری میر کریمی و مهران کاشانی برای پر رنگ کردن خط داستان و استفاده از آن برای خلق موقعیت های دراماتیک آن هم در فضایی امروزی تر به نتیجه رسیده است و می توان آن را جز نقاط قوت دختر به حساب آورد.

گذشته ی فیلم سازی میر کریمی ،از وجه تشابهی در میان آثار این کارگردان خبر می دهد.تنهایی شخصیت ها و بخصوص قهرمان قصه های میر کریمی همیشه در ایجاد فضای دراماتیک فیلم هایش نقش موثری را ایفا می کند.حال ،واکاوی این تنهایی می تواند ثمره تکنیک های بصری متعدد دنیای سرباز باشد یا در عمق روزمرگی های قهرمان یک حبه قند جا خوش کند . شاید هم در دل قصه ی ساده ی دختری آبادانی.اینجا و در دختر،تنهایی باز هم سوژه ی آقای کارگردان شده و قرار است شخصیت ها هر یک به نوبه خود و بنا به شرایط، خواسته یا ناخواسته از لاک تنهایی خویش بیرون بیایند و مشتاقانه و یا از روی اجبار با دیگران ارتباطی کلامی بر قرار کنند.

نقد هفته/ دختر ، فیلمی برای پدران
فیلم ، نقاط قوت زیادی دارد.فیلم برداری دلچسب و ارائه ی نماهای زیبا در بسیاری از سکانس ها قابل تحسین است.و شاید نکته مهم تر در ارتباط با وجوه بصری فیلم، قاب های حساب شده ایست که در بعضی از پلان ها دیده می شود و به واقع در این نماها دوربین علاوه بر بعد زیبایی شناختی، در شخصیت پردازی و گاها فضا سازی ها به خوبی عمل می کند.البته که در بعضی از سکانس ها نیز به خصوص در بخش های پایانی قاب های تکراری و بعضا خارج از منطق فیلم نیز دیده می شد اما در مجموع باید گفت دوربین به هیچ وجه منفعل نیست و در تلاش است تا به موقع و سر جای خودش انجام وظیفه کند.
و اما دختر، اساسا فیلم دختر نیست.فیلم پدر است و یا به تعبیری دخترانه ای است برای پدران.بدون شک بازی بی نظیر فرهاد اصلانی در نقش پدر در اینکه فیلم، فیلم پدر از آب در بیاید بی تاثیر نبوده است.خصوصا این موضوع بعد از نیمه اول فیلم بیشتر خود را نمایان می کند.درست از جایی که پدر برای برگرداندن دخترش به جاده می زد فیلم می شود فیلم پدر.با اینکه فیلم ساز با کاراکتر پدر واقع بینانه برخورد می نماید ولی در بسیاری از سکانس ها بیشتر از شخصیت دختر با پدر همراه می شویم.پدر است که در بسیاری از فضا ها موقعیت درام را رقم می زند و اصلانی با هنرمندی تمام از پس ایفای این نقش بر آمده است.
اما دختر با بازی ماهور الوند کمی از ریتم داستان عقب می ماند و این عقب افتادگی پس از فرارش از ماشین پدر و رفتن به سمت عمه بیشتر نیز می شود.دختر در سکانس های اول و چند پلان آخر خوب است و چیزی فرای بغض و ظاهری معصوم را برای مخاطب دارد ولی در بخش میانی دختر از ریتم جا می ماند و پدر جایش را می گیرد.
و اما کاراکتر عمه با بازی مریلا زارعی نیز خوب از آب در آمده است.وجود این کاراکتر در داستان و کشیده شدن ستاره به سمت او به نوعی سرنوشت دختر و عمه را به هم گره زده و این موضوع پدر به نوعی نگرانی پدر و حساسیت بیش از حدش را تا حدودی قابل درک تر می کند.
در نهایت می توان گفت دختر گلچینی ایست از بازی های خوب بازیگرانی که از حضور کارگردانی خوش فکر در کنار خود بهره برده اند.این عوامل در کنار فیلم برداری دلچسب کار با توجه به تمامی کمبود های وارد بر فیلم نامه توانسته دختر را به فیلمی قابل تامل تبدیل کند و مخاطب بیننده ی خود را به فکر فرو ببرد.

/.

سهیل سمیعی

به دلیل علاقه شخصی به حوزه هنر به خصوص سینما و تئاتر بر آن شدم تا از این تریبون در حد توان و تا جایی که قلمم یاری کند دغدغه های خویش را مطرح کنم.

اضافه کردن نظر

رادیو پارسی در شبکه های اجتماعی

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید