Saturday 3 December 2016
کنسرت عماد طالب زاده
کد خبر : 1056
تاریخ انتشار : یکشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۴ - ۱۴:۴۵
بازدید

موسیقی ایران در سراشیبی سقوط

سال ۹۴ باشروعش سال خوبی رو برای دنیای موسیقی کشورمان نوید میداد ولی تا بحال که خواسته ها رو براورده نکرده است.

رادیو پارسی – حمید جان بزرگی : با اغاز سال نو دنیای موسیقی کشورمان شاهد قطعه ها والبوم هایی بود که دراین مجال اسامی دقیق آنها و نام هنرمندان نمیگنجد باعنایت بر ایام عید و شادی این نوید به مخاطبان داده میشد ک فضا بسیار برای کارها اماده است اما با به بازار آمدن قطعه ها این نوید رو بی اثرکرد.

ازابتدای سال تاکنون غریب به اتفاق  قطعه ها و آلبوم ها نتوانستند مخاطب خود را جذب کنند و طرفداران تشنه را سیراب نماید که این گواه به صدا درامدن زنگ خطر برای سراشیبی نزولی , موسیقی کشورمان است.

شاهد این ادعا، نزول پیشرفت تقاضای جوانان ومخاطبان موسیقی به سمت وسوی موسیقی قدیمی و خارجی می باشد که به دلیل ارضا نشدن از موسیقی جدید داخلی است و گواه آن صدای ماشین های درحال تردد در معابر عمومیست که کاملا این موضوع رو تایید میکند.

اما سوال اینجاست که چرا باید ارتباط تنگاتنگ مخاطب با اثر از بین برود و دچار فاصله و رخنه گردد ؟؟؟ حلقه ی گمشده ی موسیقی ما کجاست؟!

اولین موضوع هر قطعه محتوا و اشعار آن است که طبیعتا باتوجه به عدم ارتباط با مخاطب خود نتوانسته آنها را درگیر وجذب نماید.آه و ناله و غم هایی ساختگی و انرژی منفی موجود در محتوای کارها میتونه یکی از این موارد باشه  که این نشان از عدم شناخت دقیق ترانه سرایان از دغدغه های مردم طبق شرایط است.تناقض در ترانه ها و استفاده بیش از حد از یک موضوع میتواند از این مشکلات باشد.

دومین ضعف در آهنگسازی اثرات است که همان قصه عدم درگیری وجذب مخاطب راداراست . یا کارها و اثرات تکراری است و یا شناخت هنرمندان از دغدغه های مخاطبانشان ازمیان رفته و یا جاذبه ها برای مخاطبان تغییر یافته.

ساخت ملودی شاد برای ترانه های غمگین و یا کاور کردن قطعه های خوانندگان و اصرار بر آهنگسازی توسط خوانندگان چندی از این مشکلات آهنگسازی در موسیقی ما است.

تنظیم قطعات که کمتر در آن ساز زنده به گوش میرسد.و اکثر از سازهای الکترونیکی استفاده میشود که انگار لذت مردم رو دارا نیست و تنظیم هایی که احساس را به شنونده انتقال نمیکند.

تنظیم کنندگانی مثل واروژان و آندرانیک که با گذشت زمان سبک و سیاق خود را حفظ کردند،تنظیم هایی که تمام از سازهای زنده استفاده شده و هنوز بعد از ۴۰ سال توانسته اند برای مخاطب جذاب باشند.

درکل حلقه اتصال اثر هنری با مخاطبانش کجاست؟!؟

چرا، دیگر مخاطبان ارتباط حسی وقلبی خودرا به ندرت با قطعه ها پیدا میکنند و این ارتباط بسیار کاهش یافته ؟ هرچه که هست امیدواریم در طول ۹ ماه اینده بسترهای مسیر صعودی دنیای موسیقی وهنر این مرز و بوم گسترانیده شود تا همچون گذشته ارتباطات مخاطب با اثر برقرار گردیده و انتظارات را براورده سازد ودوباره موسیقی ما به سمت صعود وحرکت روبه جلو برویم.

 

منبع: اختصاصی رادیو پارسی

 

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 1 در انتظار بررسی : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

امیر یکشنبه , ۳ خرداد ۱۳۹۴ - ۲۰:۲۲

موسیقی امروز ایران تشکیل شده از اشعار سطحی که نه قافیه درست و حسابی داره نه ردیف اگر هم داشته باشه در حد و اندازه های گروه سنی مهدکودک و آمادگی هست.موسیقی سطحی بی سرو ته کاور شده کپی از همدیگه .خواننده ها هم به جای تحریر باید ناله کنن و یا از سبک ناله های همدیگه تقلید کنن !!!!!!!!!!!!!!!


تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات