Thursday 8 December 2016
کنسرت عماد طالب زاده
کد خبر : 11171
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۵ - ۱۵:۰۰
بازدید

اهمیت آدامس در نمایش محمد رحمانیان/ نگاهی به نمایش آدامس خوانی

محمد رحمانیان بعد از دیدن تعدادی از نقاشی های فرح سلطانی با نگاهی به آدامس و برندهای مختلف آدامس به فکر نوشتن نمایش نامه و قصه ی با چنین مضمونی افتاد. رحمانیان بعد از نوشتن نمایش نامه «آدامس خوانی» با ترکیبی از نقاشی های فرح سلطانی، داستان و موسیقی به یک پرفورمنس رسید. که این شب ها در تماشاخانه ی ایرانشهر موسیقی، شعر، نقاشی، داستان، […]

محمد رحمانیان بعد از دیدن تعدادی از نقاشی های فرح سلطانی با نگاهی به آدامس و برندهای مختلف آدامس به فکر نوشتن نمایش نامه و قصه ی با چنین مضمونی افتاد. رحمانیان بعد از نوشتن نمایش نامه «آدامس خوانی» با ترکیبی از نقاشی های فرح سلطانی، داستان و موسیقی به یک پرفورمنس رسید. که این شب ها در تماشاخانه ی ایرانشهر موسیقی، شعر، نقاشی، داستان، نور و رنگ به اجرا درآمده است.

رحمانیان از کارگردانان فعال تئاترایران محسوب می شود. کارگردانی که در این چند وقت اخیر با نوشتن هر نمایش نامه یا هر در خواستی برای اجرای نمایش نامه هایی از نویسندگان دیگر همانند بهرام بیضایی توانسته است، تئاتر های خود را به روی صحنه ببردو اجراهای موفقی را پشت سر بگذارد. سال گذشته در گالری آریانا محمد رحمانیان نمایش ادامس خوانی را اجرا کرد. این بار در تابستان سال ۹۵ بعد از اتمام اجرای نمایش «مجلس ضربت زدن» بدون وقفه و بلافاصله با گروه همیشگی خود پرفورمنس «آدامس خوانی» را به روی صحنه آورده است.

در رادیو پارسی بخوانید: «آدامس خوانی» روی صحنه ایرانشهر اجرا میشود

اگر نگاهی به کارهای اخیر محمد رحمانیان بیندازیم، نمایش های او شامل داستان های اپیزودیکی است که هر بازیگری به صورت مونولوگ آن را ایفا می کند. در آدامس خوانی، رحمانیان با توجه به موضوع آدامس برای هر بازیگری داستانی نوشته است که آن را به آدامس ربط می دهد. مثل «مهتاب نصیر پور» ایفاگر نقش آذر شیوا که بعد از مسائلی در سینمای قبل از انقلاب به آدامس فروشی روی می آورد. یا شخصیتی که «سینا رازانی» آن را ایفا می کند، ادمی که طرفدار پر و پاقرص سرمربی تیم منچستر است مردی که همیشه در تمام لحظات حساس فوتبال تیم اش آدامس می جود. یا شخصیتی که «بهنوش طباطبایی» به خوبی آن را بر عهده گرفته است، داستان یک زن علاقمند به بازیگری در سینمای قبل از انقلاب است که با گذاشتن آدامس در دهان خود می خواهد، ادای خواننده محبوب آن سال ها «عهدیه» را در بیاورد. در بین به تصویر کشیدن این داستان ها هر از گاهی اشکان خطبیبی در نمای یک خواننده به همراهی گروه موسیقی امین عظیمی به روی صحنه می رود و اثری با مضمون آدامس را اجرا می کند و می خواند.

مخاطبان با خرید بلیط این نمایش با خود فکر می کند قرار است تئاتری را ببیند. داستانی را از اول تا انتها ببیند و بشنود. امابا دیدن «آدامس خوانی» تکلیف مخاطب با خودش و عوامل نمایش روشن نیست. اینکه آیا به دیدن کنسرتی با صدای اشکان خطیبی رفته است، ایا قرار است فقط به نقاشی های فرح سلطانی و ربط آن به داستان ها فکر کند؟ یا مخاطب باید زندگی ادم هایی را دنبال کند که آدامس در آن نقش مهمی را ایفا می کند!!! ادامس خوانی مخاطب را به فکر کردن وا نمیدارد. شاید بعضی از دیالوگ های محمد رحمانیان یکی به میخ بزند و یکی به نعل از آن جهت که اشارتی به اوضاع سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی جامعه دارد، اما این برای کارگردانی چون محمد رحمانیان کافی نیست و مخاطبی که همیشه دنبال کننده آثار رحمانیان بوده است احتمالا بر این سخن تاکید می کند که آدامس خوانی یکی از اجراهای ضعیف محمد رحمانیان محسوب می شود.

رحمانیان گروهی ثابت را همیشه برای نمایش های خود انتخاب می کند. گروهی که شامل عوامل پشت صحنه و عوامل روی صحنه می شود. گروهی که اشکان خطیبی از افراد جدایی ناپذیر آن محسوب می شود کسی که علاوه بر بازیگری سمت مجری طرح بودن و مشاور کارگردان بودن را نیز برای خود در نظر گرفته است.گروهی که گویا اگر محمد رحمانیان به آن ها اجازه ی مصاحبه و گفتگو با خبرنگاران و اهالی رسانه را ندهد، نمی توانند این کار را انجام دهند. خبرنگاران و اهالی رسانه که در تبلیغ و دیده شدن و معرفی شدن یک اثر سهم به سزایی دارند، گاهی از سوی برخی کارگردانان و عوامل یک نمایش دچار بی مهری هایی می شوند و همین عامل خود تبلیغ منفی برای آن گروه نمایش محسوب می شود. اینکه نمایشی چون «آدامس خوانی» برای بار دوم در حال اجرا است و تماشاگران و مخاطبان بسیاری را برای خود جلب و جذب کرده است، می بایست عوامل آن علاوه برمصاحبه با روزنامه های پرتیراژ و باسابقه بتوانند و اجازه داشته باشند با سایت ها و خبرگزاری های سینمایی و تئاتری نیز گفتگویی داشته باشند تا مخاطبان عام تر هم از وجود چنین نمایش ها و چنین کارگردانانی آگاه شوند، که حیف و صد حیف اعضای نمایش آدامس خوانی تمایلی برای بیشتر آگاه شدن و پیشتر جذب شدن مخاطب عام به سوی تئاتر و اندیشه ورزی ندارد چون اهل مصاحبه با سایت ها و خبرگزاری های مختلف نیستند اما در عین حال انتظار دارند نمایشی پرفروش داشته باشند و از کمبود تماشاگر ناله سر ندهند.

اما سوال مهم این است که آیا واقعا آدامس اینقدر مهم و تاثیر گذار است که نمایش نامه ی برای آن نوشته می شود و قصه ی آدم هایی در آن گفته می شود که آدامس زندگی آنها را تغییر داده است؟؟ اینکه ایا این نمایش یک فضای فانتزی و کمدی از ادامس است یا واقعا رحمانیان در پی گفتن مسئله ی مهم بوده است.این ها سوالاتی است که مخاطب باید بعد از دیدن این نمایش از خود بپرسد که آیا محمد رحمانیان نیز همانند بسیار کارگردانان سینما و تئاتر با اجرا کردن کارهایی که شبیه اثار قبلی اش نیست به دنبال بیان اعتراضی نسبت به برخی شرایط روز است یا اینکه واقعا رحمانیان با ساخت چنین آثاری به دنبال ارتباط برقرار کردن با مخاطبان بیشتری است.

منابع : ناموجود
نویسندگان : ناموجود
چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]
ارسال نظر شما
انتشار یافته : 0 در انتظار بررسی : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.


تبليغات تبليغات تبليغات تبليغات