موسیقی در زمان مدیرکلی میرزمانی و ارجمند لطمه‌ خورد

اشتراک گذاری :

رادیو پارسی – مریم رحیمی :  «رضا مهدوی» سال‌ها به عنوان مدیر مرکز موسیقی حوزه‌ی هنری سازمان تبلیغات اسلامی فعالیت کرده است. دورانی که حاصلش هزاران ساعت موسیقی در زمینه‌ی موسیقی اصیل، نواحی و حتی پاپ بوده. او البته در آن زمان کارهایی انجام داد که تا پیش از او و بعد از او هم، هیچ مدیری قادر به انجامش نبود و در این میان انتشار آلبوم «ترنج» تنها نمونه‌ای از آن اتفاقات است. او حالا مدتی است که فعالیت‌هایش را به‌طور خصوصی انجام می‌دهد و شرکت انتشاراتی خودش را دارد. این روزها دوباره نام او به عنوان مدیر بعدی دفتر موسیقی شنیده می‌شود؛ اما او قاطعانه می‌گوید دیگر نمی‌خواهد در پست مدیریتی فعالیت کند و می‌خواهد با آرامش فعالیت‌هایش را در حوزه نشر ادامه دهد.

***

 

  • * آقای مهدوی! در گمانه‌زنی‌ها و شایعاتی که مطرح می‌شود، نام شما همواره به عنوان مدیرکل بعدی دفتر موسیقی ارشاد ذکر می‌شود. واقعاً این شایعات تا چه اندازه صحت دارد؟

من چندان در جریان این مسأله‌ای که شما می‌گویید، قرار ندارم. هنرمندان و هیأت مدیره‌ی خانه‌ی موسیقی مثل همیشه به من لطف دارند؛ اما من به قطعیfarت معتقدم که باید یک مدیر غیرموسیقایی به عنوان مدیرکل بعدی دفتر موسیقی فعالیت داشته باشد؛ چون در حال حاضر شرایط، خاکستری و متوهم شده و از سوی دیگر توقعات بالا رفته که باید مدیری غیرموسیقایی برای مدتی فعالیت کند تا بتواند شرایط را به حالت عادی برگرداند.

  • * دلیل اصرارتان به حضور مدیری غیرموسیقایی چیست؟ آن هم در شرایطی که اهالی موسیقی سال‌ها معتقد بودند که باید کسی به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی فعالیت کند که آشنا به مشکلات و جریان‌های موسیقی باشد.

ببینید ما در زمان مدیریت آقای میرزمانی و همچنین ارجمند لطمه‌هایی خوردیم.

  • * خب سوال همین جاست. چرا؟

چون آن اهالی موسیقی که به عنوان مدیر انتخاب شده‌اند، چندان انتخاب‌های درستی نبوده‌اند. آقای «میرزمانی» پیش از آنکه مدیرکل دفتر موسیقی شود، در تلویزیون مدتی به عنوان مدیر تولید فعالیت داشت و می‌توان گفت بخشی از مشکلات در زمینه‌ی عدم نمایش ساز و تولیدات مناسبتی -که هیچ مخاطبی ندارند- از زمان ایشان در تلویزیون به وجود آمد. آقای ارجمند هم تنها مدتی به عنوان مدیر موسیقی حوزه‌ی هنری فعالیت داشتند. اتفاقاً من خودم ایشان را به عنوان جایگزین معرفی کردم؛ اما عملکردش در آنجا قابل دفاع نبود و با این حال به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی انتخاب شد. خیلی از مشکلاتی که ما هم‌اکنون با آن درگیر هستیم، مثلاً مسأله‌ی لغو کنسرت‌ها به عملکرد ناصحیح ایشان در زمان مدیریت‌شان بازمی‌گردد که تبعاتی برای موسیقی داشت که تا مدت‌های مدیدی تأثیرات آن بر موسیقی باقی خواهد ماند.

  • * اما کنسرت‌ها همواره با مجوز دفتر موسیقی همراه بود و لغو از طرف نهادهای دیگر اتفاق می‌افتاد.

زمانی که ما می‌دانیم امکان اجرای برنامه‌ای در شهرستانی وجود ندارد، اصلاً چرا باید مجوزی داده شود که بعد کسانی آن را لغو کنند و فضای موسیقی را متشنج کنیم؟‌ مگر قرار است ما از محدوده‌ای که برایمان تعریف شده، فراتر عمل کنیم و مصالح موسیقی فدای این شود که ما خودمان را بزرگ‌تر نشان دهیم؟

  • * حالا راه‌حل چیست؟ اینکه فردی غیرموسیقایی بیاید، همه‌چیز درست می‌شود؟

من فکر می‌کنم تا زمان تشکیل مجلس شورای اسلامی باید دفتر موسیقی با حضور آقای «طالبی» فعالیت کند؛ ضمن آنکه تا آن زمان هر کسی این پست را قبول کند، در واقع به خودش لطمه زده. البته آقای طالبی می‌تواند از حضور مشاوران قوی بهره بگیرد. باید ببینیم که حامیان دولت و فراکسیون آقای روحانی -رئیس‌جمهور- تا چه اندازه می‌توانند در مجلس حضور و قدرت داشته باشند و بعد بر اساس آن تصمیم‌گیری شود. چون در غیر این صورت، ما با مشکلات بیشتری مواجه خواهیم شد.

مدیری هم که انتخاب می‌شود، باید برخلاف مدیر قبلی، با توهم مدیریت نکند، اغراق نداشته باشد، غلو نکند تا موسیقی به یک مسیر آرام دست پیدا کند. هم‌اکنون فضای موسیقی ایران پر از عصبیت، نامه‌نگاری و پرخاشگری است. علاوه بر آن، در مدت یک سال و نیم گذشته، اتفاقاتی در حوزه‌ی موسیقی رخ داده که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت. همین یکی دو روز قبل، هنرمندی در نشست مطبوعاتی خود به بهانه‌ی انتشار اثرش به مسأله‌ای اشاره کرد که شاید برای خیلی‌ها تعجب‌آور بود. او مدت‌ها در این مورد این مسأله سکوت می‌کند و دندان روی جگر می‌گذارد تا سرانجام آن را مطرح می‌کند. اما واقعاً گمان می‌کنید مسأله به همین جا ختم می‌شود و او تنها موزیسینی است که این ادعاها را مطرح می‌کند؟

در این مدت فضای موسیقی لطمه‌هایی خورده است. اما در این میان نمی‌توان این مسأله را نادیده گرفت که در جامعه‌ی ما به نوعی عرف شده که از آدم‌ها،‌ خوب استقبال می‌کنند و بد بدرقه می‌کند. به هر روی حالا همه‌چیز تمام شده و اهالی رسانه باید از آقای طالبی حمایت کنند تا زمان انتخابات مجلس، او بتواند با آرامش بیشتری فعالیت کند؛ به‌خصوص اینکه دولت هم‌اکنون درگیر اتفاقات مهمی چون مسأله‌ی هسته‌ای و همچنین انتخابات مجلس است.

  • * اما شاید بتوان مدیری انتخاب کرد که شرایط را بهتر یا به قول شما آرام کند.

بله؛ اما اگر مدیری، عملکرد مدیر قبل را داشت، دیگر نمی‌توان آن را جابه‌جا کرد؛ چون این جابه‌جایی‌ها به بدنه‌ی دولت آسیب وارد می‌کنند.

  • * از این مسأله بگذریم. آقای مهدوی شما به تازگی در شبکه‌ی جام‌جم به عنوان مهمان یک برنامه‌ی موسیقایی حضور داشتید. اصلاً به گمان‌تان با شرایطی که موسیقی در تلویزیون دارد، این برنامه‌ها می‌تواند دردی دوا کند؟‌

حالا چند برنامه‌ی موسیقایی در تلویزیون وجود دارد، مثل «نغمه‌ها»، «دستان»، «درآمد تا فرود» و «هنر پنجم»؛ اما برنامه‌ی «ارغوان» با مجری‌گری آقای «ناظم‌پور» قرار است هر هفته در شبکه‌ی جام‌جم یکی از موضوعات موسیقی اصیل ایرانی را بررسی کند. به هر حال در هر کدام از این برنامه‌ها، آثاری از بزرگان موسیقی پخش می‌شود و این می‌تواند اتفاق خوبی در همین شرایط بحرانی باشد. در واقع، اگر همین برنامه‌ها هم نباشد، موسیقی با آسیب‌های جدی‌تری روبه‌رو می‌شود. در همین برنامه گاهی تصاویری از بزرگانی چون صبا، وزیری، خالدی، یاحقی و تجویدی نشان داده می‌شود که می‌توان گفت اینها بتهوون‌های زمان خودشان هستند؛ اما هم‌اکنون بسیار مهجور مانده‌اند.

  • * مشکل نمایش ساز در تلویزیون نمی‌خواهد حل شود؟

شبکه‌ی جام‌جم تا سال پیش ساز را نشان می‌داد، به هر حال که هرچه فشار بیشتر است، علاقه‌ی مردم به موسیقی هم بیشتر می‌شود. در این سال‌ها در تهران نزدیک ۶۰۰ آموزشگاه موسیقی فعالیت می‌کنند و تعداد زیادی هم در منازل‌شان به‌طور شخصی آموزش می‌دهند. به همین خاطر است که مدیران تلویزیون باید تدبیری در این خصوص داشته باشند و این مشکل را حل کنند. موسیقی غذای روح است و اگر تلویزیون، موسیقی سالم را عرضه نکند، مردم نیازهای خودشان را از جای دیگری تأمین می‌کنند. چرا ما نباید در زمینه‌ی موسیقی، یک «نود» یا «هفت» داشته باشیم یا یک برنامه‌ای که مسائل مربوط به موسیقی در آن مطرح شود؟

 

منبع: موسیقی ما

اشتراک گذاری :

پاسخ دهید