ما با تلوزیون به کجا می رویم و تا کی بدهکاریم

اشتراک گذاری :
ما با تلوزیون به کجا می رویم و تا کی بدهکاریم

تا قبل از مهاجرت های کوچک و بزرگ یا ممنوع الکاری و بیکاری معروفترین و یا تاثیرگذارترین چهره های تلوزیونی ، تا پیش از آغاز دهه 90 و افزایش کسری بودجه سازمان صدا و سیما و تا پیش از افزایش قارچ گونه شبکه های تلوزیونی جدید در رسانه ملی هیچوقت سازمان صدا و سیما تا این اندازه درگیر حرکت در دایره پخش سریال ها و فیلم های تکراری و قدیمی نبود و اگر گاهی اوقات این اتفاق مشاهده می شد جایگاهش باکس های سر ظهر در برخی شبکه های کم بیننده تر بود که کجبور به این کار می شدند و در کنداکتور تلویزیون همیشه شبکه‌های اصلی تلویزیون به تولید سریال مشغول بودند.

به گزارش گروه سینما و تلوزیون رسانه هنر رادیوپارسی دنبال کنندگان سریال خارجی هم می دانند که در این زمینه هم آثار بسیار متنوعی غیر از سریال های بی بو و خاصیت کره ای که هیچ ارزش افزوده ای برای مخاطب ایرانی به لحاظ فکری ندارد جایگزین سریال هایی چون «پوآرو»، «ارتش سری»، «شرلوک هلمز»، «درک»، «پزشک دهکده»، «پرستاران»، «قصه‌های جزیره» و … شده‌اند.

شبکه نمایش سیما برای چندمین بار این روزها به سراغ پخش فیلم های دنباله دار برود و در کنداکتور خود پخش دوباره «جنگ ستارگان»، «ارباب حلقه ها»، «مرد عنکبوتی»، «دزدان دریایی کارائیب»، «هری پاتر»، «نابودگر»  و … را قرار داده و از طرف دیگر باز هم هفته فیلم جکی چان گذاشته شده که پیش از این هم چنین هفته فیلمی در این شبکه پخش شده بود. علاوه بر اینکه این فیلم ها ، فیلم هایی هستند که برای چندمین بار در همین شبکه به نمایش در می آیند به بهانه های ریز و درشت در شبکه های مختلف دیگر سیما نیز به نمایش در آمده اند ، نکته جالب دیگر که در شبکه نمایش اتفاق افتاده است اعلام سایت این شبکه در شهریور ماه است، شبکه نمایش در سایت خود اعلام کرده است شده در شهریور ماه قرار است 4 فیلم سینمایی جدید از این شبکه روی آنتن برود. دقت کنید تنها 4 عدد. این اتفاق در ماه قبل هم رخ داده بود.

 شبکه نمایش درحالی این اعلام را داشته است که به طور متوسط 5 باکس روزانه برای پخش فیلم های سینمایی اختصاص داده است که در ماه این تعداد 150 باکس است و از این تعداد تنها 4 باکس به پخش فیلم غیر تکراری اختصاص دارد و باقی آثاری است که به تناوب از این شبکه و شبکه‌های دیگر روی آنتن رفته‌اند. در باکس‌های پخش سریال هم دو سریال ده‌ها بار پخش شده «قصه‌های جزیره» و «در برابر آینده» بار دیگر از این شبکه روی آنتن رفته‌اند و احتمالا بعد از این دو سریال هم به پخش سریال‌های تکراری ادامه خواهد داد. همان کاری که شبکه آی‌فیلم درباره سریال‌های ایرانی می‌کند و باقی شبکه ها هم در هر دو زمینه!

یعنی بینندگان صدا و سیما از شبکه تخصصی فیلم و سریال تنها 4 فیلم سینمایی جدید می بینند می‌بیند و در کل باکس‌های باقی مانده، حتی در باکس سینمای کلاسیک، آثاری تکراری پخش می‌شوند. آثاری که پیش از این به اندازه انگشتان چند دست و چند پا از این شبکه و شبکه های دیگر روی آنتن رفته‌اند.

اما این همه ماجرا نیست، اصلی‌ترین شبکه های تلویزیون که زمانی داشتن سریال اختصاصی جزو مهم‌ترین وظایف و ماموریت‌هایشان بود انگار دیگر برایشان مهم نیست که سریال جدید داشته باشند یا نه پس فقط شبکه نمایش مشغول پخش آثار تکراری نیست،. پخش چندین باره سریال «دیوار» به کارگردانی سیروس مقدم در باکس اصلی سریال‌های شبکه یک و پخش چندین باره سریال «دولت مخفی» به کارگردانی راما قویدل در شبکه دو در حالی اتفاق می‌افتد که طی شش ماه ابتدایی امسال تعداد سریال‌های غیرتکراری چهار شبکه اصلی تلویزیون به زور از انگشتان دو دست تجاوز می‌کند و سریال هایی که توانسته باشند طیف وسیعی از علاقه مندان را به خود جذب کنند کمتر بوده‌اند.

همه گفته ها در حالی جریان دارند که تلوزیون این روزها جز سه برنامه «خندوانه»، «نود» و «دورهمی» هیچ برنامه یا سریال پرمخاطب دیگری ندارد که تا قبل از نیمه مهر ماه » به دلیل آغاز ایام سوگواری محرم و صفر دو برنامه «خندوانه» و «دورهمی» تعطیل خواهند شد و خبری از ساخت سریال خوب و پرمحتوا و در کل دندان گیری به مناسبت این ایام شنیده نمی شود تا امید مخاطبان به سریال های مناسبتی که پیش از این برگ برنده های تلویزیون برای جذب مخاطب بود تبدیل به ناامیدی شود. در این میان دسترسی مردم در هر سنی به محصولات جذاب و روز دنیا روز به روز آسان‌تر می‌شود ولی برخلاف روند طبیعی در چنین مواقعی باید‌ها و نباید‌های تلویزیون در استفاده از چهره‌های تاثیرگذار و مهم سینما و لیست سیاه رسانه ملی درباره استفاده از هنرمندان روز به روز طولانی‌تر شده تا به لحاظ نیروی انسانی متخصص هم این رسانه را تحت فشار شدیدی قرار گیرد و توان رقابت با رقبای خارجی خود را نداشته باشد و چون نمی‌تواند کنداکتور خود را خالی بگذارد مدام به پخش تکراری آثار گذشته می پردازد.

لیست بلند بالای ممنوع الکاران شناخته شده مان که با مهاجرت به خارج از کشور و یا اتفاقات دیگر در این لیست قرار گرفته اند حتی امکان پخش سریالهایی مانند «نرگس»، «دلنوازان»، «کمکم کن»، «ستایش 2»، «تاوان»، «کارگاه شمسی و مادام»، «همسفر»، «بدون شرح»، «زیر آسمان شهر 1» و … را از صدا و سیما گرفته و نتیجه‌اش می‌شود این که سریالی در طول چهار سال پس از زمان ساخت خود 6 بار روی آنتن تلویزیون برود که از این شش بار 2 بار آن در باکس‌ اصلی پخش سریال‌های اصلی آن باشد.

در بخشی دیگر هم شاهد بدهی های مختلف تلوزیون در بخش خرید حق امتیاز آثار خارجی برای دوبله و پخش در تلویزیون است. مقروض بودن چند میلیون دلاری صدا و سیما به طرف‌های خارجی باعث شده آن‌ها حاضر نباشند در خصوص دادن حق امتیاز برخی فیلم ها و سریال های قابل پخش در ایران با مدیران تلویزیون به مذاکره بنشینند.

مواردی که ذکر شد بخشی ملموس و جلوی چشم است و اگر قرار باشد جزء به جزء کنداکتور برنامه های صدا و سیما را به بررسی بنشینیم و تجزیه و تحلیل کنیم آن وقت عمق فاجعه جاری در تلویزیون نمایان‌تر خواهد شد.

از سال 1390 به این طرف تلویزیون روز به روز فقیرتر می‌شود، هم به لحاظ مالی و هم به لحاظ محصول، از یک طرف خط قرمزهای خودساخته و موجود در تلویزیون اجازه همکاری و استفاده از توانایی های همه هنرمندان را نمی‌دهد، از سوی دیگر دیر پرداخت شدن دستمزدها عده دیگری را از همکاری مجدد با رسانه ملی منصرف کرده است. همچنین بسیاری از سازندگان آثار از سر و کله زدن و جنگیدن با مدیران سخت‌گیر تلویزیون برای ساخت یک اثر غیر خنثی و تاثیرگذار خسته شده‌اند و ترجیح می‌دهند سر و کله‌شان به ساختمان جام جم نیافتد. و جالب است که در این بین مدام می شنویم که چهره‌های سیاسی و فرهنگی تنها به مردم اعتراض می‌کنند که چرا به سراغ شبکه های ماهواره‌ای می‌روند و چرا کمتر کسی جز در موارد معدود به محصولات تلویزیون اعتنا می‌کند و چرا اگر حرفی هم در سطح جامعه درباره تلویزیون و محصولاتش زده می‌شود بیشتر از جنبه پرداختن به حاشیه‌هاست نه متن.

وضعیت فعلی تلویزیون در زمینه آثار نمایشی چه به لحاظ کمیت مخاطب و چه به لحاظ کیفیت در بدترین روزهای خود به سر می‌برد و به نظر می‌رسد نه این گزارش هشدار دهنده و نه هزار نمونه دیگر مثل گزارش نمی‌توانند بر مدیران تلویزیون برای ایجاد تغییرات ساسی در روش کاری شان تاثیری بگذارد. فقط باید امیدوار بود قبل از آن‌که بخش بیشتری از مردم در اعتراض به این تکرار مکررات تلویزیون خود را خاموش کنند، دری به تخته بخورد و اتفاقات دیگری در رسانه ملی رخ دهد.

 

اشتراک گذاری :

پاسخ دهید